Monday, February 5, 2018

Ad√antage Assam : Some thoughts...

In last few days, the Guwahati City has been beautified in war footing with new paintings, road-side decorations, colorful lighting etc. All right thinking Guwahatians wish this beauty to last forever and be real not something superficial and temporary. For this to happen, both govt/administration and the citizen must act hand-in-hand, like....

GOVT:
(1) Streamline the electrical / telephone / cable-TV/ internet/ fiber optic cables.
(2) The dirty/smelly dust-bin/ garbage collection needs to be removed from main roadside.
(3) Clean the Bhorolu river.
(4) Ban throwing plastic bags/bottles on drains.

PEOPLE:
(1) Stop spiting red paan on the recently colored walls / dividers.
(2) Stop littering the road.

Wires...

Dust-Bins...

Pan-Spits (তামোলৰ পিক) ...

Thursday, January 25, 2018

নিদ্ৰা / ৩

"হাই কনক!!" - বগা ডাক্টৰী কোট পিন্ধা সেই মহিলা গৰাকী মানে ডা মালতী৷ হাতখন আগ বঢ়াই দিলে৷
-"হাই" বুলি কৈ কনকে হাতখন আগ বঢ়াই দিলে৷
-"আহক, মোৰ লগত আহক৷"
মালতিয়ে কনকক পোছাকযোৰ সলাবলৈ দিলে৷ পাতল নীলা পোছাক এযোৰ তাইক পিন্ধিবলৈ দিলে৷  নিজেও বিন্ধিলে৷ তাৰ পিছত দীঘল কৰিড’ৰ এটাইদি গৈ এটা হল ঘৰত সোমালেগৈ৷

এখন যেন হাস্পিতালৰ আই-চি-ইউ কোঠা৷ অসংখ্য যন্ত্ৰপাতিৰ মাজত পাতল নীলা সাজ পিন্ধা কেইবাজন ডাক্তৰ-নাৰ্চ কামত ব্যস্ত৷ কোঠাটোৰ সোঁমাজত বিচনাখন৷ বিচনা ঠিক নহয়৷ এটা সজাই থোৱা কভিন  বুলি ক’লেহে বেছি ৰিজাব৷ মালতিৰ ইংগিত মতে তাই কফিনটোৰ একেবাৰে ওচৰ পালে৷ ওপৰৰ ঢাকনিখন স্বচ্ছ কাছৰ৷ ভিতৰত সেইয়া দীৰ্ঘ-দিনিয়া গভীৰ নিদ্ৰাত - "স্বপ্না"৷ এদিন নহয়, দুদিন নহয়, সম্পূৰ্ণ ১৫০ বছৰ তেওঁৰ শৰীৰৰ বিপাকসমূহ (metabolism) স্তব্ধ কৰি ৰখা হৈছে এই যন্ত্ৰ-পাৰি আৰু বিশেষ ৰাসায়সসমূহৰ সহায়ত৷ এটি মৃদু মিচিকিয়া হাঁহিও যেন "স্বপ্না"-ৰ সতেজ মুখমণ্ডলত স্তব্ধ হৈ থাকিল ডেৰ শতিকা ধৰি৷ অবিশ্বাস্য!!

সচাঁই সম্ভৱ কৰি তুলিছেনে? মালতিলৈ চাই কনকে ক’লে - "ইমান সতেজ হৈ আছে৷ অবিশ্বাস্য, নহয়নে?"
ডা মালতিয়ে হয়ভৰ দি ক’লে - "হয়, ইয়েই বিজ্ঞানৰ মহিমা৷ তোমাৰ আইতা স্বপ্না কিন্তু তোমাৰ দৰেই দেখিবলৈ৷ মানুহে যজা বাই-ভণী বুলিয়েই ক’ব৷"
কনকৰ অবিশ্বাস্যৰে ভৰা মূখখনত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল- "হয় নেকি? সচাইনে?"
-"সাইলাখ!!"
-"বাৰু, স্বপ্নাৰ বয়স আচলতে কিমান?"
-"জৈৱিক বয়স (Biological Age) প্ৰায় তোমাৰ সমান,  অৰ্থাৎ ২৭ বছৰ৷ কিন্তু যোৱা ডেৰ শতিকা শুই থকাৰ বাবে সময়-ক্ৰমিক বয়স (Chronological Age) ১৭৭ বছৰ৷"
-"বেছ আমোদজনক৷ আজি বিজ্ঞানে যে কি কি যে সম্ভৱ কৰি তুলিছে !!"
-"আচলতে সম্ভৱ হয় নে নহয় এতিয়াও আমি গম নাপাও৷ এই পৰীক্ষা সফল হৈছে নে নাই আমি  এতিয়ালৈকে নাজানো৷ 'স্বপ্না' সফলতাৰে শাৰ পাই উঠিলেহে আমি ক’ব পাৰিম৷" 
-"অ’ বুজিলো, ঠিকেই৷ তথাপি কথাবোৰ ভাবিয়েই বৰ কিবা কিবা লাগিছে৷ ভয়ো লাগিছে৷ জানোচা শাৰ পাই নুঠে?"
-"সেই একেই উৎকণ্ঠাত আমি বৈজ্ঞানিকসকলো ভুগিছো৷ বৈজ্ঞানিক তত্ব মতে সকলো কৰা হৈছে৷ শাৰ পাব বুলি সকলোৱে আশাবাদী৷ কিন্তু পৰীক্ষাৰ ফলা-ফল নোপোৱা লৈকে একো কব নোৱাৰি৷"
-"বাৰু এনে অদ্ভুত পৰীক্ষা  কিয় কৰা হৈছিল?"
-"মহাকাশ যাত্ৰাৰ কাৰণে৷"
-"মহাকাশ যাত্ৰাতো মানুহে ইতিমধ্যে বহুত কৰিছে৷ এনে পৰীক্ষা নোহোৱাকৈয়ে৷"
-"হয় কৰিছে৷ কিন্তু আমি আন তাৰকা ৰাজ্যলৈ যাবলৈ বহু বছৰৰ প্ৰয়োজন হ’ব৷ কেইবাশ বছৰ৷ এনে যাত্ৰাৰ বাবে আমাক এনে দীৰ্ঘ দিনীয়া নিদ্ৰাৰ প্ৰয়োজন হ’ব৷ সেয়ে এই 'শীতল নিদ্ৰা'ৰ পদ্ধতি উৎভাৱন কৰা হৈছে৷ 'স্বপ্না'ই তাইৰ কন্যা কেছুৱাজনী দুবছৰ থাকোতেই নিজকে এই পৰীক্ষাৰ বাবে উচ্চৰ্গা কৰিছিলে৷"
-"মানে মোৰ মা?"
-"হমমম, আচলতে নহয়৷"
-"মানে?"
-"তুমি আচলতে তেখেতৰ পঞ্চম প্ৰজন্মৰ (fifth generation) সন্তান৷ মানে আজু-আজু-আজু আইতা৷"
-"হা, হা, হা --- আজু-আজু-আজু আইতা 'স্বপ্না' !!"
 (আগলৈ)


Thursday, January 18, 2018

নিদ্ৰা / ২

এ বি আৰ চি ৰ পৰা অহা ডা মালতীয়ে কৈ গ’ল - "আমাৰ গৱেষনাগাৰত যোৱা ১৫০ বছৰ ধৰি আপোনাৰ আজু আইতা 'স্বপ্না' গভীৰ নিদ্ৰাত আছে৷ ইয়াক 'শীতল-নিদ্ৰা' বা 'হাইবাৰনেচন' বুলি কোৱা হয়৷ নিৰ্ধাৰিত কাৰ্য্যসূচীমাতে আমি ইতিমধ্যে তেওঁক জগোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আৰম্ভ কৰি দিছো৷ প্ৰায় এমাহ মান সময় এতিয়াও বাকী আছে৷ তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে নিদ্ৰা ভংগ হ’লে আমি আপোনাক কৰাটো বিচাৰো৷"

এতিয়াও বজ্ৰপাত পৰা মানুহজনীৰ দৰে হতবম্ব হৈ চাই থকা কনকে সুধিলে - "ই কেনে গৱেষণা?  (এই গৱেষণা) কিয় কৰা হৈছিল? মোক এই বিষয়ে কোনেও আজিলৈকে কিয় কোৱা নাই?"

ডা মালতীয়ে উত্তৰ দিলে - "এই গৱেষণাৰ উদ্দেশ্য হৈছে দূৰ তাৰকাৰাজ্যলৈ যাত্ৰা কৰিবৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা 'শীতল-নিদ্ৰা' বা 'হাইবাৰনেচন'ৰ প্ৰযুক্তি তথা চিকিৎসা-বিজ্ঞানৰ পদ্ধতিসমূহ পৰীক্ষা কৰা৷ ইয়াক ISRO-ৰ আৰ্থিক সাহায্যত কৰা হৈছিল৷ কিন্তু  এই বিষয়ে আপোনাক কিয় কোৱা নহ’ল  এই বিষয়ে মই ক’ব নোৱাৰিম৷"

কিছু সময় চিন্তা কৰি কনকে সুধিলে - "তাৰ মানে 'স্বপ্না'-আইতাই এতিয়াও শুই আছে৷"
-"হয়৷ শুই আছে৷"
-"মই শুই থকা অৱস্থাতে চাব পাৰিমনে?"
-"নিশ্চয় পাৰিব৷ আপোনাৰ লগত আমি যোগাযোগ কৰাৰ আৰু  এটা উদেশ্য আছে৷"
-"কি, বাৰু?"
ডা মালতীয়ে আকৌ ব্ৰিফকেচটো খুচৰি কাগজ এখন উলিয়াই আগ বঢ়াই দিলে৷
-"কি এইখন?"
-"এইখন স্বপ্নাই নিদ্ৰালৈ যোৱাৰ আগতে লিখি থৈ যোৱ ইচ্ছা-পত্ৰ৷ "Will" বুলি ক’ব পাৰি৷
-"ইয়াত কি লিখা আছে?"
-"ইয়াত বহু কথাই লিখা আছে৷ কিন্তু এতিয়া আপুনি জানিব লগা কথাটো হ’ল - এনে দীৰ্ঘ দিনিয়া শীতল-নিদ্ৰা অন্ত হোৱাৰ পিছত নতুন সমাজখনত মিলি যাবলৈ এগৰাকী ব্যক্তি অহৰনিশে লগত থাকিব লাগে৷ স্বপ্নাই তেখেতৰ আজু-নাতি, অৰ্থাৎ আপোনাক নিৰ্বাচন কৰি থৈ গৈছে এই ইচ্ছাপত্ৰখনত৷ অৱশ্যে আপুনি নিজেও সন্মতি দিব লাগিব৷ গতিকে আমি আপোনাক যোগা-যোগ কৰিছো, এই কথা ব্যক্ত কৰিবলৈ আৰু আপুনি এই কামৰ বাবে ইচ্ছুক হয়নে নহয় জানিবৰ বাবে৷

ডা মালতীয়ে আৰু বহুতো কথা ক’লে৷ কনকে কথাবোৰ ভাৱি-গুণি চাই কামটো কৰিব পাৰিম বুলি ক’লে৷  এইটো তাইৰ নৈতিক কৰ্তব্য বুলিও অনুভৱ কৰিলে৷

***

পিছদিনাখন তাই গভীৰ নিদ্ৰাত থকা তাইৰ আজু-অইতাক চাবলৈ যাব৷ তাইৰ মনটো আনন্দত ওপচি পৰিল৷  নিৰ্দিষ্ট সময়ত তাই এ বি আৰ চিৰ দুৱাৰ দলিত ভৰি দিলে৷




Monday, January 15, 2018

নিদ্ৰা / ১

-"কনকৰ লগত কথা পাতিব পাৰোঁ নেকি?"
-"হয়, কনকে কৈছো৷"
-"আপোনালৈ এখন চিঠি পঠিওৱা হৈছিল৷ এ বি আৰ ছি-ৰ পৰা৷ পাইছেনে?"
-"এ বি আৰ ছি? মানে?"
-"উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ব্ৰেইন-জ’নৰ এডভাঞ্চ বায়’মেটাবলিজম ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰৰ পৰা৷"
-"হমমম... নাই পোৱা৷ হয়তো মন নকৰিলো৷"
কনক অলপ আচৰিত হ’ল৷ এই নামৰ কোনো অনুস্থানৰ লগত তাইৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই৷ কি চিঠি বা পঠিয়াইছে - তাই ভাৱি নাপালে৷
-"আমাৰ ডাটাবেচত আপোনাৰ ঠিকনাটো হয়তো শুদ্ধকৈ নাই৷"
-"অ’, হব পাৰে৷ কি বিষয়ে আছিল, বাৰু?"
-"কথাটো অলপ গুৰুত্বপূৰ্ণ - ফোনত কোৱা উচিত নহ’ব৷ আমাৰ প্ৰতিনিধি এজনে আপোনাক লগ ধৰি সকলো বুজাই দিব৷"

পিছদিনাখন নিৰ্ধাৰিত সময়ত এ বি আৰ ছি-ৰ প্ৰধিনিধিজন কনকৰ দুৱাৰ ডলিত উপস্থিত হ’লহি৷
"মই এ বি আৰ ছি ৰ পৰা আহিছো৷"
"অ আহক, বহক৷"
মানুহজনে হাতত এটা ব্ৰিভকেচ লৈ আহিছিল৷ সেইটো থৈ তেওঁ চ’ফাখনত বহিল৷ কনককো বহিবলৈ ইংগিত দি তেওঁ ক’লে - "আপুনিও বহক৷ মই কিছুমান কথা বুজাই দিব লাগিব৷"

কনক আনখন চফাত বহিল৷ এগৰাকী সম্পূৰ্ণ চিনাকি মানুহ৷ তাইৰ অচহুৱা লাগিল৷ 

ব্ৰিভকেচটো খুলি মানুহগৰাখিয়ে এখন ফটো আগ বঢ়াই দিলে - "এইয়া কোন, চিনি পাইছে?"

এগৰাকী গাভৰু ছোৱালীৰ ফটো৷ তাইৰ সমসাময়িকেই হ’ব হয়তো, মানে ২৬-২৭ বছৰীয়া৷  চেহেৰাটো বৰ চিনাকী লাগিছে৷ কিন্তু তাই সেইয়া কোন চিনিব নোৱাৰিলে৷ কোন বা ক’ত দেখিছিলে মনত পেলাব নোৱাৰিলে৷ 

-"চিনাকি চিনাকি লাগিছে৷  কিন্তু কোন ধৰিব পৰা নাই৷ কোননো এই গৰাকী"
মানুহ গৰাকীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ 
-"এইয়া স্বপ্না৷ আপোনাৰ অতি আপোন সম্বন্ধিয়াই হয়৷"
-"হয় নেকি? মই হয়তো লগ পোৱা নাই৷"
-"নাই, আপুনি লগ পোৱা নাই৷ 'স্বপ্না'  বিষয়ে আপোনাক কোনেও কেতিয়াও কোৱা নাই?"
-"নাই কোৱা৷ সৰুতে কৈছিল যদিও মোৰ একো মনত নাই৷"
-"একেত মানে 'স্বপ্না' আপোনাৰ আজু-আইতা৷"
-"আজু-আইতা !!"
-"হয়, এই ফটোখন আজিৰ পৰা ১৫০ বছৰ আগৰ৷ মানে ২০৪০ চনত তোলা৷"
-"কি? সচাঁকৈ?"
 কনকৰ আজু-আইতাকৰ নাম 'স্বপ্না' ? সুন্দৰ নাম - তাই ভাৱিলে৷ কথাটো জানি অলপ আমোদো পালে৷ কিন্তু তাই এতিয়াও বুজি নাপালে এই মানুহজনে আচলিতে কিয় আহিছে৷ সেয়ে তাই সুধিলে - "এইয়া মোৰ আজু-আইতা, কথাটো বাৰু বুজিলো৷ কিন্তু আপুনি অহাৰ উদ্দেশ্যেটো?"
-"অ’ সেইটো ক’বলৈকে আহিছো৷"
-"সকলো ঠিকে থাকে গ’লে, আজিৰ পৰা এমাহৰ পিছত আপুনি 'স্বপ্না'ক সশৰীৰে লগ কৰিব পাৰিব!"
মানুহগৰাকীৰ কথাত কনক আচৰিত হোৱাই নহয়, ঠঠমঠ খালে -"কি? কেনেকৈ?"
-"সময়ত সকলো গম পাই যাবা৷ অ’ মই নিজকে চিনাকী দিবলৈ পাহৰি গৈছিলো - মই ডা মালতী৷ এ বি আৰ ছিৰ শ্ৰেষ্ঠ গৱেষক৷"
(আগলৈ)

Saturday, August 26, 2017

বিলুপ্তি-১ (এক ভয়ানক কল্প-বিজ্ঞান ধাৰাবাহিক)

-"হেল্লো, আকাশ-হাৱেলী!"
-"স্বাগতম, ৰংঘৰ"
-"সংযোজনৰ বাবে দ্বাৰ সাজু আছেনে?"
-"নিশ্চয়, ৰংঘৰ৷ দ্বাৰ নং-২ সাজু আছে৷"
-"ধন্যবাদ৷ আমি দ্বাৰ নং-২ দিশে  আগবাঢ়ি আহিছো৷"
-"সেউজ-চাকি, আগবাঢ়ক৷ আমি আপেক্ষা কৰি আছো৷"

কেই মিনিট মানৰ পিছত -
-"ৰংঘৰ! ৰংঘৰ!"
-"হয়, কওক, আকাশ-হাৱেলী"
-"আপোনালোক আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে৷ ৰাডাৰ-তথ্য মতে আপোনালোক ২.৬৭ কিমি নিলগত আছে৷"
-'হয়, আপোনালোকো আমাৰ দৃষ্টি-গোচৰ হৈছে৷ দ্বাৰ নং-২ আমাৰ দিশে আছেনে?"
-"ইতিবাচক৷ দ্বাৰ নং-২ আপোনালোকৰ দিশে আছে৷ পাৰষ্পৰিক দূৰত্ব ১.৩৪ কিমি৷"
-"ধন্যবাদ, আকাশ-হাৱেলী!"

আৰু কেই মিনিট মানৰ পিছত -
-"আকাশ-হাৱেলী, কাষ চাপি আহিছো৷ পাৰষ্পৰিক দূৰত্ব ২০২ মিটাৰ৷"
-'ৰংঘৰ, সঁহাৰি জনাইছো৷ পাৰষ্পৰিক দূৰত্ব ১৯০ মিটাৰ৷ দ্বাৰ নং-২ সাজু৷ চাপ-সন্তুলক কোঠা প্ৰস্তুত৷ 'মহাবাহু-৩' প্ৰস্তুত৷"
-"ধন্যবাদ, আকাশ-হাৱেলী৷ আমি 'মহাবাহু-৩' এ ঢুকি পোৱা দূৰত্বত উপস্থিত৷ গতিবেগ সন্তুলনকাৰী ৰকেট প্ৰজ্বলন আৰম্ভ৷"
-"স্বয়ংচালিত নিয়ন্ত্ৰণ সক্ৰিয়৷ মহাবাহু-৩ এ আপোনালোকক খামুছি ধৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছে৷ সাৱধান, ধৰ্য্য ধৰক৷ সাৱধান, ধৰ্য্য ধৰক৷"

কিছু মুহূৰ্ত সকলো নিঃশব্দ৷
-"প্ৰথম প্ৰয়াসতে সফল্য"
-"বাংগালুৰু, বাংগালুৰু ...."
-"হয়, আকাশ-হাৱেলী আৰু ৰংঘৰ, বাংগালুৰু নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষৰ পৰা সহাঁৰি জনাইছো৷"
-"বাংগালুৰু, আকাশ-হাৱেলীয়ে কৈছো৷ মহাবাহু-৩এ সফলতাৰে কাৰেংঘৰ খামুছি ধৰিলে৷ সকলো নিয়ন্ত্ৰণত৷ এতিয়া দ্বাৰ  নং-২ত ৰংঘৰ সংযোজন কৰাৰ অনুমতি বিচৰা হ’ল৷"
-"আভিনন্দন দুয়োকো৷ অনুমতি দিয়া হ’ল৷"
-"ধন্যবাদ, বাংগালুৰু৷"
-"ৰংঘৰ, ৰংঘৰ!"
-"হয় আকাশ-হাৱেলী, আমি পৰবৰ্তী নিৰ্দেশৰ বাবে প্ৰস্তুত৷"
-"ভাল বাৰু৷ মহাবাহু-৩ ইতিমধ্যে আপোনালোকক দ্বাৰ নং-২ সমিপলৈ লৈ আহিছে৷ ৰংঘৰৰ মুখ্য-দ্বাৰ প্ৰস্তুত নে?"
-"হয়, প্ৰস্তুত৷"
-"ধন্যবাদ৷ সংযোজন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰা হৈছে৷ দুই দ্বাৰৰ খলপাসমূহ খাপ-খোওৱা হৈছে৷ সফলতা৷ বায়ু পথৰুদ্ধ কৰা হ’ল৷  সফলতা৷ এতিয়া আকাশ-হাৱেলীৰ চাপ-সন্তুলক কোঠা সক্ৰিয় কৰি দিয়া হৈছে৷"
-"ধন্যবাদ, আকাশ-হাৱেলী৷ ৰংঘৰৰ চাপ-সন্তুলক কোঠা সক্ৰিয় কৰি দিয়া হৈছে৷"

কেইচেকেণ্ড মানৰ পিছত৷
-"চাপৰ ব্যৱধান শূন্য হ’ল৷ দ্বাৰ নং-২ মুকলি কৰা হৈছে৷"
-"চাপৰ ব্যৱধান শূন্য - ইতিবাচক৷ ৰংঘৰৰ মূখ্যদ্বাৰ মুকলি কৰা হ’ল৷"

এইদৰেই সম্পাদন হ’ল দক্ষিন এছিয়া মহাকাশ প্ৰতিস্থানৰ মহাকাশ আস্থান - "আকাশ-হাৱেলী" আৰু অসম-মডিউল "ৰংঘৰ"ৰ কক্ষপথস্থ সংযোজন - মহাবাহু-৩ নামৰ 'যান্ত্ৰিক হাত' খনৰ সহায়ত৷

"আকাশ-হাৱেলী"-ৰ কামাণ্ডাৰ কেপ্টেইন খান্নাই ৰংঘৰত অহা মহাকাশচাৰী দুজন - ড. য়ুমনা হাজৰিকা আৰু জেকব ৰংপিক আকুৱালী ল’লে ৷

"বাংগালুৰু, ৰংঘৰৰ দুয়ো মহাকাশচাৰী আকাশ-হাৱেলীত সুকলমে উপস্থিত হ’লহি৷" - কেপ্টেইন খান্নাই ঘোষণ কৰিলে৷

বাংগালুৰু নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষৰ পৰা শুণিব পোৱা গ’ল - "সহৃদয় অভিনন্দন, বাংগালুৰু মিচন কন্ট্ৰ’ল, আকাশ-হাৱেলীৰ কৰ্মীদল আৰু ৰংঘৰৰ মহাকাশচাৰীদ্বয় - সকলোকৈ সহৃদয় অভিনন্দন৷"

মাতটো অলপ চিনাকী, চিনাকী লাগিল, কিন্তু সেইটো মিছন-কন্ট্ৰল ড. ৰাংগাৰেড্ডীৰ মাত নাছিল৷ আকাশ-হাৱেলীত উপস্থিত সকলোৱে আচৰিত হৈ ইজনে-সিজনৰ ফালে চালে৷  এনেতে জীৱন্ত-চিত্ৰ আহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ সেই দেখুন প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰিজুজু !! মিচিকিয়া হাঁহিটিয়ে তেওঁ হাত-চাপৰি দি পৰ্দাত বিৰাজ কৰিলে৷ কাষত ড. ৰাংগাৰেড্ডী আৰু আন বিজ্ঞানীসকল৷

আগলৈ...





Sunday, March 5, 2017

বিৱৰ্তন - scanned copies

Read the Unicode Version here.
A science fiction story authored by me published in famous Assamese fortnightly Prantik 1-15 March 2017. In this story, I am talking about a new species - "Homo Cyber Sapiens", a new country -"United States of South Asia" and hinting who would be the prime minister. The story revolves around the lives of two childhood buddies - Rakibul Ahmed and Nripen Sharma, who became Advanced Physics researchers and  hardcore non-believers.












Tuesday, February 28, 2017

বিৱৰ্তন (এক বিজ্ঞানভিত্তিক কল্প-কাহিনী)

A science fiction story authored by me published in famous Assamese fortnightly Prantik 1-15 March 2017. In this story, I am talking about a new species - "Homo Cyber Sapiens", a new country -"United States of South Asia" and hinting who would be the prime minister. The story revolves around the lives of two childhood buddies - Rakibul Ahmed and Nripen Sharma, who became Advanced Physics researchers and  hardcore non-believers.

গুৱাহাটী সুপ্ৰতিভ নগৰ, ২০৩৬ চনৰ এটা দেওবাৰৰ ৰাতিপুৱা৷

আজি নিৰ্বাচনৰ দিন৷ ৰিকুৱে পুৱাৰ জলপান গ্ৰহণ কৰি কৰিয়ে মতদান দি দিনটোলৈ আজৰি হৈ লওঁ বুলি ভাৱিলে৷ নিজৰ 'আধাৰ' একক চিনাকী পত্ৰ (Unique Identity Card) খনৰ সহায়ত ঘৰতে বহি বহি মতদান কৰিব পাৰি৷ নিৰ্বাচন আয়োগ আৰু ভাৰতীয় বিশিষ্ট চিনাকী প্ৰাধিকৰণৰ এই নতুন যুটীয়া প্ৰকল্পত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ চাৰিওফালে বিজ্ঞাপন৷ ফেইচভোটৰ (FaceVote.Com) জালস্থানত প্ৰবেশ কৰিবলৈ বিচাৰোতে ৰিকুৰ কোলাতলোৱাটোৰ (laptop computer) পৰ্দাত বাৰ্ত্তা আহিলে - "আধাৰ ব্যৱহাৰ কৰক"৷ কোলাতলোৱাটোৰ সোঁফালে থকা অকনমানি ফাকটোত 'আধাৰ'-পত্ৰখন ভৰাই দি "হ’ব দিয়ক" বুটামটোত টিপি দিলে৷

"স্বাগতম!!" বাৰ্ত্তাৰে তাক জালস্থানৰ সুৰক্ষিত অঞ্চললৈ আদৰণি জনোৱা হ’ল৷ তাত তাৰ সমষ্টিত প্ৰতিদন্দ্বিতা কৰা প্ৰাৰ্থীকেইজনৰ সবিশেষ তালিকা এখন পোৱা গ’ল৷ প্ৰতেকৰে জীৱন বৃত্তান্ত, পাৰ্থিৱ-অপাৰ্থিৱ সম্পদৰ সবিশেষ,  অপৰাধ-(অভি)লেখ আদিৰ লগতে তেওঁলোকৰ নিৰ্বাচনী প্ৰতিশ্ৰুতিও পোৱা গ’ল৷ কথাবোৰ ভাৱি-গমি ৰিকুৱে এজনক ভোট দিলে৷ নিৰ্দিষ্ট স্থানত টিপা মৰাৰ লগে লগে এখন নিশ্চিতকৰণ পৃষ্ঠা আহিল৷ তাতো "হ’ব দিয়ক" বুটামটোত টিপি দিলে আৰু তাৰ গোপন ভোট নথিভুক্ত হৈ গ’ল৷

ভোট দি, জলপান শেষ কৰি, গা-পা ধুই তৈয়াৰ হোৱাত লাগি গ’ল৷ আজি তাৰ দিনৰ ভোজনৰ বাবে এক বিশেষ নিমন্ত্ৰণ আছে৷ এই নিমন্ত্ৰণটোলৈ ৰিকুৱে বহু দিনৰ পৰা যেন বাট চাই আছিল৷ ভাল পোছাক এযোৰ উলিয়াই সি পিন্ধিলে৷ স্মাৰ্টফোনটোৰ সহায়ত 'গুৱাপ' এখন মাতি পঠিয়ালে৷ দুই মিনিটমানৰ ভিতৰতে তাঁহাতৰ পদুলিমুখত 'গুৱাপ' এখন আহি পালহি৷ স্বয়ংচালিত ' গুৱাপ' খনত প্ৰবেশ কৰাৰ লগে লগে ৰিকুৱে দিয়া গন্তব্য স্থানলৈ ই গতি কৰিবলৈ ধৰিলে৷ গুৱাহাটীৰ স্বয়ংচালিত ৰাজহুৱা যান বা Guwahati Autonomous Public Vehicle বা চমুকৈ ‘গুৱাপ’ (GUAPV) বিলাক বাহিৰৰ পৰা দেখাত পুৰণি যুগৰ মাৰুতি-৮০০ খনৰ দৰে হ’লেও, ইয়াৰ চালকৰ বাবে স্তেয়েৰিং হুইল, ব্ৰেইক্‌, এক্সেলেৰেটৰ আদি একো নাই৷ কেবল স্পৰ্শকাতৰ পৰ্দা এখন৷ জন-অৰণ্য, যান-অৰণ্যৰ মাজেৰে বাট নেওচি ই সুকলমে গৈ থাকিল৷ 'গুৱাপ'খনে ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা বহুতো সংবেদনশীল কেমেৰা, চ’নাৰ আদিৰ সহায়ত মানুহতকৈও ভালকৈ 'দেখে'৷ কেইবা লাখ কিলোমিটাৰ গাড়ী চলোৱাৰ 'অভিজ্ঞতা'ৰে সমৃদ্ধ কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্বাটোৰ গাড়ী চলোৱাৰ অবিশ্বাস্য নিপুণতা৷ ভাৰতীয় আলি-বাটত সঘনে মুখামুখি হোৱা ৰিক্সা, চাইকেল, বাইক-স্কুটাৰ, সৰু গাড়ী, ডাঙৰ গাড়ী, গৰু-ছাগলী-হাতী-মানুহ আদি সকলো ই চিনাক্ত কৰিব পাৰে আৰু অনায়সে বাট নেওচি গৈ থাকিব পাৰে৷ ট্ৰেফিক লাইট নথকা তিনি আলি, চাৰি আলি আদিতো ই অতি সুদক্ষতাৰে পাৰ হৈ যাব পাৰে৷ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে ই পেঁপাটিও জোৰকৈ বজাই দিয়ে৷ মুঠৰ ওপৰত মানৱ চালকতকৈ ইয়াক বেছিকৈহে ভৰষা কৰিব পাৰি৷

নিৰ্ভয়েৰে ৰিকু গৈ থাকিল৷ প্ৰথম অহাৰ ৫ বছৰৰ ভিতৰতে আজি গুৱাহাটিত প্ৰায় ৫০০০খন 'গুৱাপ' হ’লগৈ৷ ই অতি জনপ্ৰিয় হৈ আহিছে৷ মানুহে আট’, টেক্সি আদিৰ সলনি 'গুৱাপ' ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছে৷ এইবোৰ বহু গুণে সস্তা আৰু নিৰাপদ বুলি পৰিগণিত হৈছে৷